Tadeusz Bolduan
Biografia
Tadeusz Bolduan urodził się 5 kwietnia 1930 roku w Kościerzynie w rodzinie Teodora, przedwojennego burmistrza Wejherowa, i Marii z domu Gniot.
W czasie okupacji niemieckiej przebywał w Kornem z matką i bratem. Po wojnie razem z bratem Rajmundem (1929–2006) wychowywał się w domu dziecka w Sopocie, a od 1948 mieszkał w Kościerzynie, gdzie w 1950 zdał maturę.
W latach 1964–1967 studiował historię na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej pracował w prasie wojskowej (1952–1957): Głosie Żołnierza (korespondent, kierownik działu kultury), Skrzydłach Wolności (sekretarz redakcji i zastępca redaktora naczelnego) i Żołnierzu Polski Ludowej (zastępca redaktora naczelnego).
W 1956 roku został członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W latach 1957–1961 był redaktorem naczelnym dwutygodnika Kaszëbë, w latach 1962–1974 zastępcą redaktora naczelnego Liter i jednocześnie sekretarzem redakcji (1968–1973), w latach 1975–1981 dziennikarzem i kierownikiem działu społecznego Czasu. Na przełomie lat 80. i 90. był redaktorem naczelnym wydawanego przez ZK-P miesięcznika Pomerania. W 1989 roku był redaktorem w Tygodniku Gdańskim, w latach 1990–1991 redaktorem naczelnym Dziennika Bałtyckiego. Od 1994 prowadził konwersatorium z publicystyki regionalnej Pomorza na Podyplomowym Studium Dziennikarstwa Uniwersytetu Gdańskiego.
Współtwórca i aktywista Zrzeszenia Kaszubskiego, później Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego. W latach 50. był obrońcą Słowińców na łamach prasy, co wymagało odwagi cywilnej. Od 1996 roku był Kanclerzem Kapituły Medalu św. Wojciecha i Medalu Księcia Mściwoja II, ustanowionych przez Radę Miasta Gdańska i przyznawanych za szczególne zasługi dla tego miasta; w 2002 roku zasiadał w Komitecie Honorowym Roku Bolduanowskiego ustanowionego przez Zarząd Miasta Wejherowa z okazji 100. rocznicy urodzin jego ojca.
Był człowiekiem wielkiej kultury osobistej, pracowitym i aktywnym do ostatnich dni życia. Szanowany w środowisku kaszubsko-pomorskim, choć niektóre jego poglądy nie spotkały się z ogólną akceptacją i przez niektórych traktowane są obecnie jako historyczny anachronizm (uważał np., że język kaszubski jest dialektem języka polskiego).
Od 1959 roku był mężem Urszuli z domu Szornak (1930–2017).
Zmarł w Szpitalu Miejskim w Gdyni, na skutek obrażeń odniesionych podczas potrącenia przez samochód na ulicy Sopotu, pochowany na cmentarzu Srebrzyskow w Gdańsku (rejon III, kwatera TAR II-2-6).
Wybrane publikacje: W krainie Słowińców (1953), Książę Świętopełk (1966), Gdańsk 1945–1965 (album, 1967), Apostoł narodowej sprawy. O Antonim Abrahamie (1970), Gryf - godło Pomorza (1971), Syn ziemi gdańskiej. Opowieść o Erazmie Czarneckim (1989), Trybun Kaszubów. Opowieść o Antonim Abrahamie (1989), Nie dali się złamać. Spojrzenie na ruch kaszubski 1939–1995 (1996), Nowy bedeker kaszubski (1997).